Wprowadzenie

Wicca to współczesna religia, która wywodzi się z Wielkiej Brytanii. Zalicza się ją do nurtu neopogaństwa, jako że czerpie inspirację z przedchrześcijańskich religii Europy, a jej wierzenia i obrzędy są silnie związane z naturą. Podczas ośmiu świąt rocznych zwanych Sabatami wyznawcy celebrują zmiany pór roku. Trzynaście świąt lunarnych, Esbatów, odbywa się podczas pełni Księżyca. Pragnienie zbliżenia się do natury wyraża również pentagram, znak, którego większość Wiccan używa jako symbolu własnej religii. Najpopularniejsza jego interpretacja brzmi następująco: pięć wierzchołków reprezentuje pięć żywiołów (ziemia, woda, powietrze, ogień i duch), a otaczający je okrąg – to cały świat, będący jednością.

Wicca kładzie nacisk na samodzielne poznanie świata, a przede wszystkim prywatny kontakt z bogami, uznawany często za główny cel praktykowania tej religii. W związku z tym wśród wyznawców powszechny jest relatywizm, także moralny, z jednoczesnym podkreśleniem, że należy koniecznie starać się unikać wyrządzania krzywdy sobie i innym. Ponadto w religii tej nie istnieją święte księgi ani zorganizowane kościoły – skoro każdy potrafi dotrzeć do „słowa bożego”, niepotrzebni mu są „pośrednicy” ani oficjalne wykładnie dawno przez nich spisanego przekazu. Nie oznacza to jednak zupełnego braku zasad ani „religijnej wolnej amerykanki”. Przykładowe elementy wspólne to na przykład kult boga i bogini, ogólna budowa rytuału religijnego i tradycyjna liturgia – nieobowiązkowa, ale stanowiąca stałe źródło inspiracji.

Coraz wyraźniej zaznacza się jednak w Wicca podział na dwa nurty: Wicca Tradycyjne i Eklektyczne. Nazwy te, choć jeszcze nie są powszechnie przyjęte, oddają istotę różnicy. Wicca Tradycyjne, odłam historycznie wcześniejszy, to religia misteryjna, pokrewna nieco lożom ceremonialnym. Wyznawcy przykładają dużą wagę do przekazywania tradycji i praktykowania tych samych rytuałów co ich poprzednicy. Wicca Eklektyczne natomiast rozwinęło się raczej jako swobodna inspiracja Wicca Tradycyjnym. Rezultatem jest wtapiająca się momentami w New Age prosta religia dla zwykłego człowieka, nie stawiająca wielkich wymagań, nie żądająca poświęceń, kładąca nacisk na „rób, co do ciebie przemawia”. Różni się ona od Wicca Tradycyjnego tak bardzo, jak oficjalny kult bogów greckich różnił się od misteriów (np. eleuzyńskich).

Skoro już mówimy o historii — trzeba wspomnieć, że Wiccanie uważają się za współczesne czarownice (i czarowników), co wynika z legendy dotyczącej powstania ich religii. Powiada się, że ludzie oskarżani o czarownictwo byli tak naprawdę wyznawcami „dawnej wiary” (pogaństwa), których chrześcijanie postanowili wyeliminować, fałszywie oskarżając o szkodzenie ludziom i czczenie diabła. Wiccanie mieliby być zatem kontynuatorami dawnych praktyk pogańskich. W rzeczywistości jednak Wicca zostało założone przez Anglika, Geralda Gardnera, prawdopodobnie w latach 40tych XX wieku.

Podziel się ze znajomymi